غزل شمارهٔ ۶۲۷

خواهم اندر پایش افتادن چو گوی

ور به چوگانم زند هیچش مگوی

بر سر عشاق طوفان گو ببار

در ره مشتاق پیکان گو بروی

گر به داغت می کند فرمان ببر

ور به دردت می کشد درمان مجوی

ناودان چشم رنجوران عشق

گر فرو ریزند خون آید به جوی

شاد باش ای مجلس روحانیان

تا که خورد این می که من مستم به بوی

هر که سودا نامه سعدی نبشت

دفتر پرهیزگاری گو بشوی

هر که نشنیده ست وقتی بوی عشق

گو به شیراز آی و خاک من ببوی