شمارهٔ ۴۴ - غدیریه در مدح سراج الامه اب الائمه علی «علیه السلام»

عید غدیر آمد و شد گاه وجد و حال

ساقی بیار باده و از دل ببر ملال

چندیست باب هجر برویم شده است باز

بربند از می این در و بگشا در وصال

آن باده کن عطا که پی طی راه عشق

از دست و پای بختی جان بگلسد عقال

آنباده کن کرم که از آن هرکه مست شد

یکباره پای زد بسر جان و ملک و مال

آن می به جام کن که سرره به شیرنر

گیرد اگر بنوشد از آن جرعهی غزال

آن باده ام ببخش که مور ار خورد شود

در زیر پای قدرت او پیل پایمال

باری بیار باده که بهر صلای عید

کوبم به طبل طبع به نام علی دوال

گویم دوباره مطلعی و در مدیح او