شمارهٔ ۴۹ - در مدح مولی‌الموالی حضرت امیرالمؤمنین (ع)

مظهری گردید ظاهر دوش بر عین الیقینم

کز تماشای جمالش رفت از کف عقل و دینم

لوحش الله از جمال او که چون دیدم بیاسود

از غم و اندوه بی پایان دل اندوهگینم

کرد دیدار بهشت جاودان طلعت وی

فارغ از یاد بهشت و ازخیال حور عینم

وین عجب کان دلبر یکتای بیهمتا عیان شد

در جنوب و در شمال و در یسار و در یمینم

رفتم از خویش و بگفتم با زبان بی زبانی

کی حبیب دلفریبم ای نگار نازنینم

ای تو جان جان جانم ای ضیاء دیدگانم

دلبر و دلدار و دلجو دلستان و دلنشینم

از کجایی کیستی نامت چه نسبت با که داری

گفت من سر هویت هست هستی آفرینم