شمارهٔ ۲۵۰

ندهی کام مرا از لب خندان تا چند

تشنه مانم بلب چشمه حیوان تا چند

ای که هر بی سرو سامان ز تو سامانی یافت

نکنی یاد من بی سر و سامان تا چند

بارها عهد به بستی و شکستی همه را

آخر ای سخت دل این سستی پیمان تا چند

شربتی هم بچشان ز آب وصالم ایدوست

میگدازی دلم از آتش هجران تا چند

ای غمت روز مرا کرده چو شب همچون صبح

در فراق تو زنم چاک گریبان تا چند

بامیدی که فتد دامن وصلت بکفم

ریزم از دیده تر اشک بدامان تا چند

دگران راست ز وصل رخ تو خاطر جمع

من به یاد سر زلف تو پریشان تا چند

تنگ شد حوصله من به قفس ای صیاد

دور مانم ز تماشای گلستان تا چند

کافر آزردن کافر نپسندد بر خویش

ای مسلمان کنی آزار مسلمان تا چند

ای امیر عرب ای پادشه ارض و سما

تو به ارض غری و من بصفاهان تا چند

دارد امید که آید بجوار تو صغیر

بنده را ره نبود بر در سلطان تا چند