شمارهٔ ۳۷۷
صغیر اصفهانیدی گفت زاهد از دو جهان چون گذشته ای
گفتم خموش باش تو عاشق نگشته ای
تو پای بند آنچه من از وی گذشته ام
من در کمند آنکه تو از وی گذشته ای
داند یکی سعیدم و خواند یکی شقی
ای کلک صنع تا چه به نامم نوشته ای
هل خرقه چاک ماند و سوزن مجو که چون
سوزن رسد هر آینه محتاج رشته ای
ای خاک پای پیر خرابات نازمت
خاکی و لیک سرمه چشم فرشته ای
هرکس که پا نهد به تو سرخوش برون شود
ای خاک میکده به چه آیی سرشته ای
کشت آنگه نفس خود کند احیای عالمی
عیسی وقتی ای که ز خود نفس کشته ای
گاه درو رسید و تو در خوابی ای صغیر
پشتت چو داس گشته و تخمی نکشته ای