شمارهٔ ۳۹ - بلبل و پروانه

بلیلی از ناله مستانه ای

کرد مباهات به پروانه ای

گفت اگر عاشقی ای بی نوا

همچو من از سینه برآور نوا

این همه اسرار نهفتن چرا

درد  دل خویش نگفتن چرا

لحظه ای از سینه بر آور خروش

چند همی سوزی و باشی خموش

بین که ز من شهر پر از غلغل است

در همه جا شرح گل و بلبل است

رفت به پروانه بسی ناگوار

گفت که ای بی خبر از عشق یار

خامشی و سوختن و ساختن

نیست شدن هستی خود باختن

این ز من آن نغمه سرودن ز تو

دعوی بیهوده نمودن ز تو

گل به تو ارزان و تو ارزان به گل

گل به تو خندان و تو نالان به گل

عشق تو شایسته آن رنگ و بوست

حسن گل اندر خور این های و هوست

هر دو از این ره به در افتاده اید

رسم و ره عشق ز کف داده اید

لاف مزن عشق تو خام است خام

جذبه معشوق تو هم ناتمام

جذبه معشوق مرا بین که چون

همچو منی آیدش از در درون

تنگ بگیرد به وی آنگونه راه

کان نتواند کشد از سینه آه

خیره بدان سان کندش از عذار

کان نتواند کند از وی گذار

عشق مرا بین که به بزم حضور

چونکه به معشوق رسم ناصبور

گرد سرش گردم و قربان شوم

سوخته ای جلوه جانان شوم

رسم دویی بر فکنم از میان

جسم رها کرده شوم جمله جان

هم تو صغیر از پی جانانه باش

فانی آن شمع چو پروانه باش