قطعه شمارهٔ ۱۵۶

ز دور دایره این محیط پرگاری

نصیب من همه سرگشتگی است پنداری

نشسته ام به کناری چو چنگ سر در پیش

فتاده در پس زانو و می کنم زاری

در آتشم چو زر از دوستان قلب دو رو

ز بی زری همه از من نموده بیزاری

ز بی زری است اگر چون چراغ بی روغن

زمان زمان نفسی می زنم به دشواری

برای تلخی عیش حسود و شادی دوست

کنم به خون چو قدح رنگ چهره گلناری

عزیز مصر وجودم نیم اسیر کسی

درین دیار از اخوان چرا کشم خواری