بخش ۱۳ - بوسه بر باد (۳)

همین قصه می کرد مرغی به باغ

ز درد جداییش در سینه داغ

شب تیره تا روز روشن نخفت

غم یار خود با دل ریش گفت

برآمد به گوش ملک زاری اش

بدانست کز چیست بیماری اش

بدو گفت کای یار دمساز من

تویی در غم دوست انباز من

تو را داغ بر دل مرا بر جگر

بیا تا بسوزیم با یکدگر

کسی را که داغی بود بر جگر

دهر ناله او ز حالش خبر

همه بوی مشک آید از درون

چو مشک از حدیثش دمد بوی خون

ز قولش برآشفت و نالید مرغ

جوابیش خوش گفت و بالید مرغ