قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ - در مدح بهرامشاه

دیده نبیند همی نقش نهان ترا

بوسه نیابد همی شکل دهان ترا

حسن بدان تا کند جلوه گهت بر همه

پیرهن هست و نیست ساخت نهان ترا

در همه هست و نیست از تری و تازگی

نیست نهانخانه ای ثروت جان ترا

زان لب تو هر دمی گردد باریک تر

کز شکر و آب کرد روح لبان ترا

هیچ اگر بینمی شکل میانت به چشم

جان نهمی بر میان شکل میان ترا

بوسه دهد خلد و حور پای و رکیب ترا

سجده کند عقل و روح دست و عنان ترا

چون تو به آماج گاه تیر نهی بر کمان

تیر فلک زه کند تیر و کمان ترا

پرده زنان روز و شب حلقه زلف ترا

غاشیه کش چرخ پیر بخت جوان ترا

برد دل و گوش و هوش بهر جواز لبت

نام شکر گر شدست کام و زبان ترا

قبله خود ساخت عشق از پی ایمان و کفر

زلف نگون ترا روی ستان ترا

فتنه جان کرد صنع نرگس شوخ ترا

انس روان ساخت طبع سرو روان ترا

پیشروان بهشت بر پر و بال خرد

نسخه دین خوانده اند سیرت و سان ترا

دیده جانها بخورد نوک سنانت ولیک

جان سنایی کند شکر سنان ترا

از پی ضعف میان حرز چه جویی ز من

خدمت خسرو نه بس حرز میان ترا

سلطان بهرامشاه آنکه به تایید حق

هست بحق پاسبان خانه و جان ترا

هیبتش ار نیستی شحنه وجود ترا

جان ز عدم جویدی نام و نشان ترا