رباعی شمارهٔ ۴۰۷
سنایی غزنویگر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
کی بسته آن زلف و رخ نیکومی
این دل که مراست کاشکی تو منمی
و آن خو که تراست کاشکی من تومی
گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
کی بسته آن زلف و رخ نیکومی
این دل که مراست کاشکی تو منمی
و آن خو که تراست کاشکی من تومی