بخش ۳ - تمثیل در نفس جهان فانی و قصّهٔ لقمان حکیم

داشت لقمان یکی کریجی تنگ

چو گلوگاه نای و سینه چنگ

شب در او در به رنج و تاب بدی

روز در پیش آفتاب بدی

روز نیمی به آفتاب اندر

همه شب زو به رنج و تاب اندر

بلفضولی سؤال کرد از وی

چیست این خانه شش بدست و سه پی

همه عالم سرای و بستانست

این کریجت بتر ز زندانست

در جهان فراخ با نزهت

چکنی این کریج پر وحشت

عالمی پر ز نزهت و خوشی

رنج این تنگنای از چه کشی

با دم سرد و چشم گریان پیر

گفت هذا لمن یموت کثیر

در رباطی مقام و من گذری

بر سر پل سرای و من سفری

چه کنم خانه گل آبادان

دل من اینما تکونوا خوان

چو درآید اجل چه بنده چه شاه

وقت چون در رسد چه بام چه چاه