بخش ۴۱ - التمثیل فی حبّ الدّنیا و غرورها

خواجه ای را به مردمی دربست

متکا ساختم بر او ننشست

گفتمش تکیه جای باشد خوش

گفت آن را که رشته شد ز آتش

کی سپارد به تکیه گه تن خویش

هرکه را گور و مرگ و محشر پیش

این همه تکیه ها غم و هوسست

تکیه گه رحمت خدای بسست

اینت آزادمرد دین پرور

اینت محکم حدیث حکمت خر

ای سنایی سخن دراز مکش

کوتهی به نمک ز دیگ بچش

خواجه تن را طلاق ناداده

دین همی جوید اینت آزاده

این جهان راست بهر مغروری

خانه ویران و پرده زنبوری

این جهان در حلی و حله نهان

گنده پیریست زشت و گنده دهان

تو به نیرنگ و رنگ او مگرو

سخنان مزخرفش مشنو

چه طمع داری از درش آبی

چه نهی زیر پشته گردابی