شمارهٔ ۱۰

ای که در صورت خوب تو جمال معنیست

قبله روح از آن روی کنم کان اولیست

هر کرا قالب دل جان نپذیرفت از عشق

همچو تمثال بود صورت او بی معنیست

ره نماینده همیشه بظلال عشق است

ماه روی تو که یک لمعه او نور هدیست

علما کاتب دیوان تواند الا آنک

سخن عشق نویسد قلم او اعلیست

همه ذرات جهان مضطرب از عشق تواند

خاک را چون فلک از شوق تو آرامی نیست

هرچه بر لوح وجودند ثناگوی تواند

اگر الفاظ مدیح است و گر حرف هجیست

نقطه هایی که برین لوح پراگنده شدند

باز اگر جمع کنی شان همه را اصل یکیست

حرفها جمله زبانهای معانی دارند