شمارهٔ ۶۳

به نزد همت من خردی ای بزرگ امیر

امیر سخت دل سست رای بی تدبیر

به عدل چون نکند ملک را بهشت صفت

اگرچه حور بود ز اهل دوزخست امیر

تو ای امیر اگر خواجه غلامانی

تو بنده ای و ترا از خدای نیست گزیر

جنود تیغ {تو} آنجا سپر بیندازند

که بر تو راست کنند از کمان حادثه تیر

ز تو منازل ملکست ممتلی از خوف

ز تو قواعد دین نیست ایمن از تغییر

ببند و حبس سزایی که از تو دیوانه

امور دنیی و دین در همست چون زنجیر

دلت که هست به تنگی چو حلقه خاتم

دراو محبت دنیاست چون نگین در قیر

ربوده سیم بسی و نداده زر به کسی