شمارهٔ ۱۲۰

بگو به یار که کاشانه که می پرسی

منم خراب تو ویرانه که می پرسی

حدیث زلف تو امشب حکایتی است دراز

تو خوابناک ز افسانه که می پرسی

منم که خلوت دل کردم از غم آبادت

تو از غم که و غمخانه که می پرسی

ز جام عشق تو خلق جهان همه مستند

تو از تواضع مستانه که می پرسی

گدای کوی تو شد شاهدی و شاهی یافت

بگو دگر در شاهانه که می پرسی