شمارهٔ ۶۵ - در مدح بهاء الدین بن سعدالدوله

آمد چنانکه کرد ستاره شمر شمار

شاه ستارگان بحمل شهریار وار

تا بوستان بتابش شاه ستارگان

بر شاخ آسمان گون آرد ستار بار

بستان شود چنانکه ندانیش ز آسمان

چون ابر گشت بر رخ بستان ستاره بار

بر شاخسار بستان بلبل نوازند

نوی است خوش نوایی بلبل ز شاخسار

در جویبار سرو ببالد ز بهر آن

تا فاخته بنالد بر سرو جویبار

بی آب دیده بر طرف جویبار گل

قمری غریو دارد بر جستجوی یار

هنگام را محابا نبود مثل زنند

تا آن مثل زدند شد از عاشقان قرار

هنگام گل رسید ز گلروی لعبتی