شمارهٔ ۸۹ - در مدح دهقان علی بن احمد

آن خط تیره گرد بناگوش روشنش

گویی نوشته اند بخون دل منش

خون دل منست نه خط آن زبسکه گشت

اندر دلم خیال بناگوش روشنش

در دل نهال عنبر و سوسن نشانده ام

کانددوه شد بعنبر تر برگ سوسنش

از سنبل دو زلفش و از لاله رخش

پر سنبل است گویش و پرلاله برزنش

بر روی من ز دیده چکان آب روینست

بی آن رخی که شست مگر آب روینش

از فرق تا قدم همه خوبی و دلبریست

غازی بت من آنکه ز حاتم برهمنش

از غمزه تیر دارد و از ابروان کمان

آن دلفریب نرگس جادوی پر فنش

هر ناوکی که غمزه غازی زند بحکم