خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ورود/ ثبت نام

خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ناهید

مرجع تخصصی فرهنگی هنری برای داستان، شعر و کتاب صوتی فارسی

ناهید بستری برای انتشار، خرید و شنیدن آثار ادبی و صوتی از نویسندگان، شاعران و خالقان مستقل است.

دسترسی سریع

داستان‌ها کتاب‌های صوتی شعرها درباره ما

تماس با ما

آدرس: مشهد، بلوار احمدآباد، عارف 8، پلاک 33 واحد 1

تمام حقوق محفوظ و متعلق به پلتفرم فرهنگی ناهید می باشد.

شمارهٔ ۵۴ - در هجو شاهری - سوزنی سمرقندی | ناهید

شاعران/سوزنی سمرقندی

شمارهٔ ۵۴ - در هجو شاهری

سوزنی سمرقندی

من آن کسم که چو کردم به هجو گفتن رای

هزار منجیک از پیش من کم آرد پای

خجسته خواجه نجیبی خطیری و طیان

قربع و عمعق و حکاک قرد یافه درای

اگر به عهد منندی و در زمانه من

مراستی ز میانشان همه برای و درای

مرا به شاعری اندر بگو چه باک بود

زرومه سوز کل کور پای خانه گدای

فرخج کوری بدطلعتی چنانکه به است

کلخج ر خر مغ ازو برای و درای

دو دیدگانش چون ماکیان برآمده تن

دویده ایه در او خاه زای و خاه مزای

ز جغد و بوم به دیدار شوم تر صد ره

ولی به طعمه و هیچال حجر ن همای

خبر ندارد از کار شاعری چیزی

جز آنکه مرده ستایی کند ز جای به جای

نهاده گوش بر آواز تعزیت شب و روز

که تا که میرد و تا از کجا برآید وای

کسی نهاده به بالین مرگ سر تا وی

ز جای شستن خود زود گردد اندر وای

پس آن مصیبت و ماتم به خویشتن گیرد

میان ببندد و گردان شود به گرد سرای

گهی معرف سازد ز ناکسی خود را

گهی کجا نهم این کاسه گاه نوحه سرای

بسی بنالد بر مرده کسان او زار

به آوخ آوخ و درد و دریغ و هایاهای

لبی ز نان خبازه به گورکن ندهد

وگرش باید با مرده خفت پایاپای

عذاب خلد و نهیب و قیامت و دوزخ

به جای مرثیتش مرده راست خلد نمای

به شعر مرثیت او عذاب کرده شود

کسی که نبود مستوجب عذاب خدای

خران دیزه به آواز پیش او نایند

چو او به خواندن شعر آید و بدرد نای

بدو که گوید از من چنانکه فرمایم

که ای پلید بد بدسگال بدفرمای

به هجو من چو رسیدی و از چه فارغ شد

ز گور باب خود ای قلتبان مرده ستای

مرا به هجو مترسان چنین ز دورادور

که گر برابر من شاعری و بزم آرای

بیا و گوی به میدان شاعری افکن

که تا که آید از ما به شعر گوی ربای

اگر من آیم دم را ز هجو من درکش

وگر تو آیی می گوی و هیچ گون ناسای

مسای با من پهلو به ابلهی چندین

که نیک ناید با پیل پشه پهلوسای

به آتش اندری از آبروی رفته خویش

مپاش بیش به سر خاک و باد کم پیمای

به پیش هجو من ای کور پایدار نه ای

مرا به خیره به یک دست گونه برمگرای

چو ر هجو به باد اندر افکنم دانی

تو نونی و من نای و تو نی و من گای

نصیحت است مرا بر تو گرچه خصم منی

به خصم خویش نمودن خطاست بندگشای

اگر طریق تو اینست و نظم شعر تو این

ز کار خویش به بیهوده خود برآری لای

به ریش خویش چرا همی فرو بیزی

اگر نه ریش تو پرویزنی است پالای

ترا بخواهم سوگند داد و دست به دست

گرفت خواهم آن خواه شای و خواه مشای

گل نصیحت من خواه بوی و خواه مبوی

ترا طریقت من خواه پای و خواه مپای

به حق ریشت در ن من که یافه مگوی

به حق رم در ن تو که ژاژ مخای