شمارهٔ ۵۸ - نسیم بهشت

رخت چو ماه دو پنج و چهار را ماند

سواد زلف تو شبهای تار را ماند

به گرد عارض و پشت لب تو سبزه و خط

کنار آب بقا سبزه زار را ماند

دهان چو حقه یاقوت و عقد دندانت

میان حقه در شاهسوار را ماند

نسیم کوی تو گویا بود نسیم بهشت

شمیم موی تو مشک تتار را ماند

ز حادثات شد ایمن هر آن که دل به تو داد

از آنکه مهر تو رویین حصار را ماند

به گاه جود و سخاوت کف در افشانت

ز درفشانی ابر بهار را ماند

حدیث خلق خوشت چون رقم کند ترکی

صریر خامه اش آوازه تار را ماند