شمارهٔ ۴۳ - زانوی غم

من از جور و جفای چرخ کج رفتار می نالم

نه بیمارم ولی چون مردم بیمار می نالم

حسین از جور شمر شوم لب تشنه ز کف جان داد

من از بی رحمی شمر جنایت کار می نالم

پی انگشتری انگشت او را اهرمن ببرید

من از بی رحمی آن کافر غدار می نالم

به دشت کربلا در خیمه گاهش ریختند آتش

ز آتش بازی آن دشت آتش بار می نالم

پناه عالمی در کربلا شد بی کس و تنها

ز درد غربت آن خسرو بی یار می نالم

ز دشت نینوا تا بر سر نی شد سرش تا شام

به سان نی که نالد در دل نیزار می نالم

سپاه شام و کوفه صدهزار و شاه دین تنها

ز بی آزرمی آن لشکر بسیار می نالم

کنار نعش اکبر ناله چون لیلا کشید از دل

ز سوز ناله اش پیوسته مجنون وار می نالم

خزان شد تا بهار عمر گل های بنی هاشم

چو بلبل روز و شب در ساحت گلزار می نالم

سکینه سر نهاده بر سر زانوی غم دایم

ز بی غمخواری آن طفل بی غمخوار می نالم

به حال زینب غم دیده همچون ابر می گریم

به درد بی دوای عابد تب دار می نالم

از آن روزی که دیده کوچه های شام را زینب

چو ترکی بر سر هر کوچه و بازار می نالم