شمارهٔ ۱ - شرح حال

آه آه از جور چرخ چنبری

داد داد از دست ظلم روزگار

از جفای این سپهر نیلگون

جای دارد گر بگریم زار زار

روز و شب چون شخص مسلولم بود

دل غمین و رنگ زرد و تن نزار

ساربان دهر گویی کرده است

در دماغ بختی بختم مهار

نه حبیبی تا که از آب وفا

از دل غمدیده ام شوید غبار

یک نفر از آشنایان قدیم

ساعتی با خود نه بینم سازگار

دوستی با هر که کردم در جهان

کرد با من دشمنی را آشکار

من به مهر ار می شوم نزدیک دوست

دوست از من می کند قهرا فرار