شمارهٔ ۲۱

آن که با موکب او قافله ها دل برود

در رکابش دل دیوانه و عاقل برود

وز جمالش غم جان خارج و داخل برود

گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود

آنچنان جای گرفته است که مشکل برود

گر برم زآتش دل بر مه و خورشید شعاع

مکن از مهر نصیحت مکن از کینه نزاع

روز میدان وداع است نه ایوان سماع

دلی از سنگ بباید به سر راه وداع

تا تحمل کند آن لحظه که محمل برود

نظر آسا چو پی قافله پو می گیرم

تا ز دل جو نشود دیده گلو می گیرم

ور کند چشمه به مژگان سر جو می گیرم

اشک حسرت به سرانگشت فرو می گیرم

که اگر راه دهم قافله در گل برود

از نظر می رودم چهر دلارای حبیب

کی بپاید ز پیش پای دل از پند ادیب