شمارهٔ ۲۷ - به یکی از محبوبان که علی اکبر نام داشته نگارش رفته

این چه درد تاب نورد است و کدام رنج تیمار آورد که بر آسمان از آه آذر افروزم اختر سوخت و در لای خیز دیده خونریزم رخت به دریا افکنده رباعی

رنجی که به پای مهر سای تو فتاد

نز کاوش بخت مهرزای تو فتاد

این دود دل من است کز چالش زلف

از سینه برآمد و بپای تو فتاد

اگر دور از جان رامش پروردت تا آغاز شام این درد آرام نگیرد و نوید آسودگی را از سر کار دوست نامه و پیغام نیاید مصرعاکبرم رفت و ندیدم دیگرش را برای این خسته بی کوی و کس باید خواند و موی مویان بر این کشته بی دادرس باید گریست ترا به علی ع هر چه زودتر مژده تندرستی را نامه نگاری فرمای و از آرامش درد پاینده مستمند خود را سپاسی بر سر نه