شمارهٔ ۵۴ - به میرزا حسن مطرب نگاشته

دوری زبرت سخت بود سوختگان را

تلخ است جدایی بهم آموختگان را

چه دانی جدایی چیست و دوری کدام آموختگان کیستند و سوختگان را چه نام نه روزی بی دل افروزی شب کرده نه شبی دور از نوش لبی به روز آورده چه دانی بستگانت این تیره شب های دیر انجام بچه روز گرفتار و خستگانت این روزان آن شب فرجام تا کجا کوب آزمای تیمار بیت

تن آسوده نداند که دل خسته چه باشد

من گرفتار کمندم تو چه دانی که سواری

شاهباز دل دوستان را که دست شاهان نشیمن سزد مرغ ارزان دانی و همای مهر شاهین گهران را که کرکس چرخ از مگسی کمتر زیبد گنجشک دست آموز خوانی ترا که جز بازی بی هنگام نیاموخته چه گویم و از یاری که جز کیش ستم چیزی نیندوخته چه جویم تا مهر از هوس بازشناسی و لاله از خس گلشن چهرت خار گلخن و توبره ریشت دام گردن خواهد بود اگر بدین دست پاس دلخواهی داشت و بر این هنجار آب مهربانی گل خواهی کرد یار دیگر جوی و دنبال کار دیگر گیر که نخجیر ما شکار این دام و مرغ دل کبوتر این بام نیست بیت

ننگ آیدم ز پرهمای ارچه بوم چرخ

می پرورد به سایه بال مگس مرا