شمارهٔ ۵

گر که تأمین شود از دست غم آزادی ما

می رود تا به فلک هلهله شادی ما

ما از آن خانه خرابیم که معمار دو دل

نیست یک لحظه در اندیشه آبادی ما

بس که جان را به ره عشق تو شیرین دادیم

تیشه خون می خورد از حسرت فرهادی ما

داد از دست جفای تو که با خیره سری

کرد پامال ستم مدفن اجدادی ما

آنچنان شهره به شاگردی عشق تو شدیم

که جنون سرخط زر داد به استادی ما

فرخی داد سخندانی از آن داد که کرد

در غزل بندگی طبع خدادادی ما