شمارهٔ ۳۱

در چمن تا قد سرو تو برافراخته است

روز و شب نوحه گری کار من و فاخته است

برد با کهنه حریفی ست که در بازی عشق

هرچه را داشته چون من همه را باخته است

به گمان غلط آن ترک کمانکش چون تیر

روزگاری ست مرا از نظر انداخته است

جان من زآه دل سوخته پرهیز نمای

که بدین سوختگی کار مرا ساخته است

مستی چشم تو با ابروی کج عربده داشت

یا پی کشتن من تیغ ستم آخته است

چنگ بر طره پرچین تو زد آنکه چو باد

تا ختن از پی این مشک ختا تاخته است

فرخی دلخوش از آن است که این مردم را

یک به یک دیده و سنجیده و بشناخته است