شمارهٔ ۸۲

ابر چشم از سوز دل تا گریه را سر می کند

هرکجا خاکیست از باران خون تر می کند

تا ز خسرو آبروی آتش زرتشت ریخت

گنج بادآور ز حسرت خاک بر سر می کند

خیر در جنس بشر نبود خدایا رحم کن

این بشر را کز برای خیر خود شر می کند

سیم را نابود باید کرد کاین شیء پلید

مؤمن صدساله را یک روزه کافر می کند

خاک پای سرو آزادم که با دست تهی

سرفرازی بر درختان توانگر می کند