شمارهٔ ۸۵

چون ز شهر آن شاهد شیرین شمایل می رود

در قفایش کاروان در کاروان دل می رود

همچو کز دنبال او وادی به وادی چشم رفت

پیش پیشش اشک هم منزل به منزل می رود

دل اگر دیوانه نبود الفتش با زلف چیست

کی به پای خویش عاقل در سلاسل می رود

چون به باطن در جهان نبود وجودی غیر حق

حق بود آن هم که در ظاهر به باطل می رود

یارب این مقتول عشق از چیست کز راه وفا

سر به کف بگرفته استقبال قاتل می رود

کوی لیلی بس خطرناک است ز آنجا تا به حشر

همچو مجنون بازگردد هرچه عاقل می رود