شمارهٔ ۹۴

هر آنکه سخت به من لاف آشنایی زد

به روز سختی من دم ز بی وفایی زد

به بی نوایی خود شد دلم چو نی سوراخ

دمی که نی به نوا داد بی نوایی زد

دکان پسته بی مغز بسته شد آن روز

که با دهان تو لبخند خودنمایی زد

دریده چشمی نرگس ببین که چشم ترا

بدید و باز سر از گل ز بی حیایی زد

فدای همت آن رهروم که بر سر خار

هزار افسر گل با برهنه پایی زد

ز شوخ پارسی آن شیخ پارسا چه شنید

که پشت پا به مقامات پارسایی زد

مقام شانه به سر شد از آنکه سر تا پای

همیشه دست به کار گره گشایی زد

به روزگار رضا هر که را که من دیدم

هزار مرتبه فریاد نارضایی زد

به ناخدایی این کشتی شکسته مناز

که ناخدا نتواند دم از خدایی زد

به من غزال غزل خوان من از آن شد رام

که فرخی ره او با غزل سرایی زد