شمارهٔ ۱۸۲
فرخی یزدیدست اجنبی افراشت تا لوای ناامنی
فتنه سربه سر بگذاشت سر به پای ناامنی
شد به پا در این کشور شور و شورش محشر
گوش آسمان شد کر از صدای ناامنی
دسته ای به غم پابست شسته اند از جان دست
هر که را بینی هست مبتلای ناامنی
مست خودسری ظالم گشته دربه در عالم
فتنه می دود دایم در قفای ناامنی
عقل گشته دیوانه کز چه رو در این خانه
هست خویش و بیگانه آشنای ناامنی