شمارهٔ ۱۸۳

به جز این مرا نماند پس مرگ سرگذشتی

که منت ز سر گذشتم چو توام به سر گذشتی

ز غم جدایی تو چو ز عمر سیر گشتم

به مزار من گذر کن به هوای سیر و گشتی

اگرش جنون ناقص نگرفته بود دامن

ز چه فرق داد مجنون به میان شهر و دشتی

دل خوش به وجد آید ز هوای گلشن اما

پر مرغ بسته باشد گل و سبزه تیغ و طشتی

ز تو چشم مهر ای مه دل من نداشت هرگز

دگر از چه کینه ورزی تو که مهربان نگشتی