شمارهٔ ۳ - مدح

ای داده ز آفتاب گداره کلاه را

و افزوده بر سپهر و ستاره سپاه را

از باغ ملک دست نشان برده تیغ را

زی اوج چرخ پای گشان کرده گاه را

بیرق فزوده موکب صبح سپید را

رونق نهاده رایت شاه سیاه را

از رای نوربخش بحرق حجاب شب

در قدر آفتاب رسانیده ماه را

بر کار کرده صنع به مهر و ثنای تو

همچون ضمیر غنچه زبان گیاه را

جودتو دست روی شناسد سیوال را

عفو تو خوشگوار ستاند گناه را

وز غصه ی جبین تو چرخ از نیام صبح

زنکار خورده عرض دهد تیغ آه را

در عهد پاس خنجر فیروزه فام تو

از جذب کهربای فراغ است کاه را

گر باد احتساب تو جستی بر آبگیر