شمارهٔ ۴۳ - در مقام عشق فرماید

عشق برآورد گرد از سر مردان مرد

گر تو بسر زنده ی از سر این راه گرد

فرد شو از هر دو کون تا بقبولی رسی

طالب مشرک مباش در ره مطلوب فرد

و الله کافسار حکم بر سر دوران کنی

بر در او گر تو را عشق بود پایمرد

صدق تو گو تا ز عجز با تو بشویند دست

نار ز تولید حرق آب ز تاثیر برد

مهربتت آرزوست جان کن و ره رواز آنک

موده این موزه کیست چاره رو رهنورد

پیرهن روح تو جز عمل خیر نیست

چونکه بیفشاند جسم جامه جسم از نورد

روز قضا چون روی مفلس نا محترم

زین عمل ارکانت را چرخ چو معزول گرد

صبح قیامت دمید خیز و بیاور چو صبح

یک دم و صد آه کرم یک لب و صد باد سرد

چهره چو زرنیخ داراشک چو شنگرف وپس

نقش گذاری نمای بر فلک لاجورد

گر همه دستی بگیر بوسه این جام درد

ور همه پایی بساز توشه این راه درد