شمارهٔ ۸۷ - مدح نجم الدین لاجین و سلطان قزل ارسلان

اگر چو قوس قزح جمله تن دهان دارم

وگر چو چشمه خورشید صد زبان دارم

وگر چو جان سخن پیشه معانی بین

فراز کنگره عرش آشیان دارم

وگر چو طوطی فردوس و طوبی فلکم

که صحن گلشن روح القدس مکان دارم

هزار زخمه چو این بر یکی نوا بندم

هزار خامه چو آن در یکی بنان دارم

وگر دماغ سپهرم که بر دریچه غیب

ز نفس منهی و ز عقل دیده بان دارم

وگر ضمیر جهانم که در معادن ذهن

به مهر عصمت صد کنج شایگان دارم

وگر چو نکبا بر چرخ نردبان سازم

وگر چو نکهت آفاق زیر ران دارم

وگر ز عالم بینش من آن ملک نفسم

که در محوطه اقطاع صد جهان دارم

وگر چو سحبان لفظی پر از نکت رانم

وگر چو حسان طبعی پر از بیان دارم

چو ذکر صیت کرم های نجم دین گویم

به جان او که اگر قوت و توان دارم