شمارهٔ ۱۱۵ - مدح خواجه اثیرالدین نورانشاه

ای برویت چشم روشن اختر نیک اختری

آفتاب مهترانی آسمان مهتری

هرکه فرزند جهان ناقصت خواند خطاست

چون تو در وصف کمال خود جهان دیگری

نفس تو با ما در این جای وز رشک جاه تو

چون رسن برخود همی پیچد سپهر چنبری

عالمی اقطاع قدرت شد چگونه عالمی

آنکه برتر زان ولایت نیست اسم برتری

یافت از رایت زهابی چشمه خورشید ازآن

نرگس انجم به شست از گنبد نیلوفری

مطرب عشرت سرای چرخ دف بر دف نهد

گر نه تمکین یابد از بزم تو در خیناگری

فتنه پنهان چون پری از تیغ کلک آسای توست

کز طریق خاصیت بگریزد از آهن پری

هرکه چون زنجیر سرپیچید از درگاه تو