شمارهٔ ۶

گرچه سوگندان خوری که اکنون نکوتر دارمت

من نیم ز آن ها بحمدالله که باور دارمت

شه رخی خوردم به هر چم بود اکنون خوش تر آنک

عشق می گوید کزین صد لعب دیگر دارمت

ای که همچون خاک راهم زیر پای آورده ای

گر مرا دستی بود با جان برابر دارمت

همچو نور خور تو را بر دیده منزلگه کنم

حیله این باشد چو بتوانم که درخور دارمت

گویمت همسایه وصلم بخواهی داشتن

گوی از یک خان و مان داری پر از زر دارمت

زر مگر معذور داری لیک از دریای طبع

گر اجازت می دهی تا غرق گوهر دارمت

دست بر هم می زدی دیروز و می گفتی اثیر

گر جهانت بفکند من حاضرم بردارمت

گر هزاران آیت و افسون به من برخوانده ای

با منت این درنگیرد چون من از بردارمت