شمارهٔ ۲۰

خیزید و می آرید که هنگام بهار است

رخسار عروسان چمن همچو نگار است

آن شاخ که بد عور کنون ملحم پوش است

و آن دشت که بد ساده کنون سر عذار است

در دامن گلزار صبا مدخنه سوز است

در چهره نیلوفر حوض آینه دار است

گل باز قباپوش شد و لاله کله دار

این چیست همه خلعت سلطان بهار است

مرد از می صافی ننشیند به چنین وقت

هر سر که ز جام هوسی جفت خماراست

خرم دل آن کس که دلی دارد و یاری

بیچاره اثیر است که بس بی دل و یار است