شمارهٔ ۵۳

از تو هر آنچه بر من درویش می رود

راضی شدم چو بر همه زین بیش می رود

منشین به جور در پس افلاک چون مه ات

بر سر گرفته غاشیه در پیش می رود

ای تشنه ی جمال تو چشمم به یاد آر

که آبت همه به جوی بداندیش می رود

از تشنگیش در عجبم خاصه کین زمان

بر رخ دو جویم از جگر ریش می رود

در دولت غم تو به محنت غنی شدم

نیک است اینکه با من درویش می رود

کی کام خوش کنم به وصال تو چون تو را

همراه نیم نوش دو صد نیش می رود

کیش تو چیست جور و کنون بر موافقت

دور فلک چو تیر بر آن کیش می رود

در کوی تو زمانه مرا گفت گوش دار

پایت به قصد خون سر خویش می رود

دل گفت رو که دست نیالاید او به ما

مهتاب او به کشتن برخی اش می رود