شمارهٔ ۷۶

یار ستم پیشه باز دست جفا می برد

و ز همه یاران سخن دست به ما می برد

رنگ جفا راست کرد طره ی او تا جهان

وای دماغی کزو بوی وفا می برد

گفت که سر کم ندید از در ما عاشقان

نیک بدان که این سخن سر به کجا می برد

نایب زلفین اوست شحنه ی مژگان او

هرکه در این روزگار نام جفا می برد

راه فرو بسته ام بر گذر راه از آنک

قصه ی بیداد او سوی سما می برد

چند تظلم کنی ای دل رعنا که هست

هرچه اثیرت کنون درد و عنا می برد