شمارهٔ ۷۹

دردی ست درد یار که درمان نمی برد

هر دل که در فتاد بدو جان نمی برد

گفتم ز طیبت او را چندین عتاب چیست

آهسته آ به کار که چندان نمی برد

من در نصیحت دل از آنجا که راستی ست

بسیار جهد کردم و فرمان نمی برد

در خشم شد از این سخن و گفت شادباش

الحق حدیث های تو تاوان نمی برد

گفتم که سایه ار فتدم با رخی چو سیب

یک ذره ز آفتاب درخشان نمی برد

گفتم بمالم آب لب میگونش را ولیک

خود می ز لطف زحمت دندان نمی برد