شمارهٔ ۹۱

تا تولای تو کردم شدم از خود بیزار

با جفای تو خوشم گر تو نگیری آزار

من بگریم تو بخندی چه کنم خوش باشم

تو و آن خنده ی شیرین من و این گریه زار

چون گل و خار ز بستان تو آمد نه رواست

گل چو جان داشتن و خار رهاکردن خوار

منبر اول تو نهی دار به آخر تو زنی

من چو مشغول توام فارغم از منبر و دار

گر تو فریاد رسی دست نیارد بیداد

ور تو زنهار خوری سود ندارد زنهار

عشق گوید برو اینک کفن و اینک تیغ

درد گوید برو اینک سرو اینک دیوار

او عدو پرورد و دوست کند برکت چست

دام اندیشه برافکن سر اقرار برآر

یا ره دشمنی خود به ملامت برگیر

یا حق دوستی من به تمامت بگذار

یا به اسلام درآ خرقه ی اسلام بپوش

یا به کبری شو و در بند به پیکر زنار