شمارهٔ ۹۶

ای ز تو بر هر دماغی صد هوس

وز وصالت خود نشان نادیده کس

چیست جز غم با دل من همنشین

کیست جز درد تو با جان هم نفس

تیز بازاری و چون تو شکری

در مه دی هم نمانده بی مگس

تا غمت شحنه ست در شهر وجود

فتنه بر تخت است و عدل اندر جرس

یک لقب برناید از دیوان تو

هیچکس را در جهان جز هیچکس

تحفه ای می خواست عشقت گفتمش

نیست حالی جز به جانم دسترس

خنده ای زد گفت مرغی چون اثیر

غبن باشد که بپرد از قفس