شمارهٔ ۱۲۵
اثیر اخسیکتیبا آنکه در میان دل آتش همی زنم
چون عود در میان نفس خوش همی زنم
بر من زمانه همچو قفس گشت جرمم آنک
بلبل نهاد زخمه ی دلکش همی زنم
گویم مگر برون جهم از روزن عدم
پروانه وار بال در آتش همی زنم
مرکب زتازیانه چو طفلان و آنگهی
لاف از سرای پرده و مفرش همی زنم
گردون مرا به من بنموده ست این دغل
بر اعتماد ناقد اغمش همی زنم
بر پشت پای چشم بیفکنده ام هنوز
زین روز لاف بال منقش همی زنم