شمارهٔ ۱۳۱

به حق آن که جز از تو کسی گزیده نی ام

که در فراق تو یک لحظه آرمیده نیم

بریده شد رگ جانم ز تیغ فرقت تو

تو آن نگر که هنوز از تو دل بریده نی ام

مباد بر رسن گیسوی تو دست نسیم

اگر چو چنبر ابروت قد خمیده نی ام

فلک ز دانه خال تو بی نصیبم کن

اگر ز چنبر تو چون مرغ دل رمیده نی ام

وداع دیده کنم گر به دیگری نگرد

کجا غلام توام من غلام دیده نی ام

ز غمزه تو مبادم امان جان اثیر

اگر چو چشم تو بی چشم تو شمیده نی ام