شمارهٔ ۱۳۹

ای برگشاده دست به بیداد عاشقان

بر چرخ می رود ز تو فریاد عاشقان

سلطان محنت تو خرابی همی کند

در دل کدام دل ستم آباد عاشقان

هان تا من غریب فراموش کی شوم

روزی که آیدت به جفا یاد عاشقان

با عاشقان هر آنچه بتر میکند غمت

گویی که در بدی است به افتاد عاشقان

بگسست روز عمر جهانی و هم چنان

یک زخمه کم مکن تو ز بیداد عاشقان

در زلف تو نشان ایادی خواجه نیست

چون بنده می کنی دل آزاد عاشقان