شمارهٔ ۱۴۹

ای مرهم هر سینه ی مجروح لب تو

فرسوده قدم های دلم در طلب تو

گم کرد سر رشته ی تدبیر دلم باز

در طره سرگمشده ی بلعجب تو

چون تار طراز است شب و روز تن من

تا بر طرف روز تنیده ست شب تو

چون لاله دلم چهره به خون شست چو بگرفت

سبزه طرف چشمه ی حیوان لب تو

من بنده نویسد به تو سلطان کواکب

تا خسرو خوبان جهان شد لقب تو

ای حور پریزاده بر این حسن و طراوت

از آدمیان نیست همانا نسب تو

درساخته ام با غم تو روی همین است

چون جز ز غم من نفزاید طرب تو

بیداد سه ساله که اثیر از همدان برد

تقدیر الهی بد و باقی سبب تو