شمارهٔ ۱۶۲

دل ببری تن بزنی اینت بلایی که تویی

شوخ رگی سخت دلی سست وفایی که تویی

چرخ بدان بوالعجبی دهر بدین حیله گری

بوی نبردند چنین رنگ نمایی که تویی

برد بغارت غم تو جان و تن و دین و دلم

چشم بدان دور زهی جمله ربایی که تویی

خود دهدت دل کله یی نقش چو من یکدله یی

اینت دورویی دوزبانی دو هوایی که تویی

یک ره این صحبت ما با تو بپایان نرسد

راستی از دیک فلک چرب ربایی که تویی

بوسه بها جان طلبی این ببری آن ندهی

شرم ز روی تو زهی نیک ادایی که تویی

بخت بخواهم که کند راه بگویی که منم

داد نیارد که نهد کام بجایی که تویی

دستخوش حکم توام سست حریفی که منم

بررصد همچومنی سخت دغایی که تویی

آتش بیدادی تو گرد بر آورد ز من

داد کی آید زچنان آب و هوایی که تویی

جمله مرغان جهان صید اثیرند ولی

یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی