شمارهٔ ۱۶۷
اثیر اخسیکتیتو که از درد سری آه کنی
چه حدیثی سر این راه کنی
شمع آن مجلس اگر زانکه تویی
کشته ناگشته چرا آه کنی
افسری برنهدت عشق چو نای
گر سر مرتبه کوتاه کنی
چه در این خانه اگر مات شوی
خویشتن بر دو جهان جاه کنی
بی سر و پای همی تاز به چرخ
بو که رخ در رخ آن ماه کنی
نعره زن درشب هجران چو خروس
خفته ای را مگر آگاه کنی
پای بر تارک خود نه چو اثیر
تا گذر بر فلک جاه کنی