شمارهٔ ۱۷۱
اثیر اخسیکتیزلف چون بر عذار می فکنی
لیل را در نهار می فکنی
چون لبت مست لطف می گردد
باده را در خمار می فکنی
جانی آویخته است بر فتراک
تا نظر بر شکار میفکنی
هر کجا مهر در میان آمد
خویشتن بر کنار می فکنی
خرما با تو کی دود که به جور
اسب بر روزگار می فکنی
همچو سوزن اگرچه سرتیزی
بخیه بر روی کار می فکنی
صف ناموس تو شکست آرد
زانکه در چنگ یار می فکنی