شمارهٔ ۱۸۶

سوزی است مرا در دل دانی که چه سان سوزی

سوزی که وجود من بر باد دهد روزی

در هم زده کار من چون خط معمایی

سر گم شده حال من چون نکته مرموزی

چون شاخ پر از آتش می نالم و می سوزم

دیده قدح اشکی دل مجمر پرسوزی

گویند که با آن دل شاد است فلان نی نی

چون شاد توان بودن در دست غم اندوزی

خوش خوش ندب عمرم شد باخته با او

خصلی ننهادستم روزی ز دل افروزی

دریای غمش گشتم تا کس نخرید از من

با ننگ چنان قربان ده عید به نوروزی

پیران خرد بر وی سی سال سبق خوانده

در مکتب عشق اکنون طفلی است نوآموزی

زان دوست عجب دارم کو گفت اثیرا دل

ای مرد کدامین دل خصمی است جفاتوزی